Παρακολουθώντας την «υπόθεση Αλ Τζαζίρα» με την αθώωση των δύο πολιτικών-κατηγορουμένων, ομολογώ ότι νιώθω ντροπή. Όχι γιατί πιστεύω ότι ήταν ένοχοι, ούτε γιατί θεωρώ ότι το δικαστήριο ήταν «πιασμένο» και η διαφωνήσασα δικαστής ήταν η σωστή ή ότι η διαφωνήσασα δικαστής «δεν καταλαβαίνει».
Ούτε διότι συμμερίζομαι το «η Νομική Υπηρεσία δεν φημίζεται για τις επιτυχίες της», το οποίο, όπως κατήγγειλε η Κατηγορούσα Αρχή, ειπώθηκε από συνάδελφο σε Δελτίο Ειδήσεων. Και ναι, δεν θα έπρεπε να το έλεγε, διότι το Δελτίο στην τηλεόραση δεν είναι στήλη και όφειλε να είναι προσεκτικός/ή.
Δεν ξέρω ποιος ήταν και δεν το ψάχνω καν, όπως βλέπετε. Δεν έχει καμία σημασία. Φιλικά θα του/της έλεγα ότι το πιο πολύτιμο στη δημοσιογραφία, μια πολύ προσωπική δουλειά, είναι να μην κάνουμε πράγματα επιπόλαια και παρορμητικά, διότι προκαλούν ζημιά στην εγκυρότητα και τη σοβαρότητά μας.
Αν το λέω ως παλαιότερος κ.λπ.; Όχι. Και δεν νομίζω ότι είμαι κάποιος που μπορώ, και ακόμα λιγότερο θέλω, να πατρονάρω συναδέλφους, νέους και μη. Το λέω ως κάποιος που το έχει κάνει πολλές φορές στο παρελθόν.
Στην περίπτωσή μου, η πίεση της καθημερινής στήλης ήταν μεγάλη παγίδα, ναι.
Αλλά μετά την ενηλικίωση και όντας επαγγελματίας, παύει να είναι δικαιολογία.
Μιλώντας για λάθη — ή καλύτερα πριν πάμε εκεί — δεν συμμερίζομαι ούτε τις κατηγορίες ούτε τους διθυράμβους για τους τρεις Εισαγγελείς. Ομολογώ ότι διάβασα με μεγάλο ενδιαφέρον την απάντησή τους, όπως επίσης και ότι σκέφτηκα πως κάλλιστα θα μπορούσαν να πάνε σπίτι τους και να συνεχίσουν τη ζωή τους. Ή έστω να εφεσιβάλουν την απόφαση μακριά από τις κάμερες, αντί να καλέσουν τους δημοσιογράφους και να μάθουν οι πάντες «ποιοι είναι». Οπτικά εννοώ. Φίλοι, γνωστοί, γείτονες, οι οποίοι δεν θα ασχολούνταν καν να μάθουν ποιοι εισαγγελείς χειρίστηκαν την υπόθεση.
Γιατί, λοιπόν, τα γράφω όλα αυτά και γιατί νιώθω ντροπή; Μα διότι, με την υπόθεση αυτή, ο τόπος μας έχει κάνει ακόμη ένα περήφανο άλμα προς τη διάλυση.
Για τα υπόλοιπα δεν είμαι δικηγόρος. Ας περιμένουμε. Και ναι, δεν είναι τα δικαστήρια και η Εισαγγελία τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ. Ούτε οι δικηγόροι είναι, ούτε οι πολιτικοί, ούτε οι δημοσιογράφοι. Όπου υπάρχει εξουσία υπάρχει διαφθορά. Δεν είναι πυρηνική φυσική· κοινή λογική είναι.
Αλλά και αυτό, με τη σειρά του, δεν σημαίνει ότι η πλειονότητα είναι διεφθαρμένοι, ούτε ότι υπήρξε ποτέ χώρα ή έστω κοινωνία η οποία να ξέφυγε από αυτόν τον απολύτως ανθρώπινο κανόνα. Είναι μέρος της φύσης μας. Το ζήτημα είναι να υπάρχουν μηχανισμοί ελέγχου, ώστε να συμβαίνει όσο το δυνατόν λιγότερο και να υπάρχει τιμωρία. Η λύση δεν είναι να τα κάψουμε. Δεν αλλάζει τίποτα έτσι. Ή μάλλον αλλάζει, αλλά προς το χειρότερο.
Οι ιστορίες του χωρκού, οι κουβέντες του καφενέ κυβερνούν όλο και περισσότερο την κοινωνία και τα μυαλά μας, κατεβάζοντας τη μέση συλλογιστική σε επίπεδα απελπιστικά και ανοίγοντας διάπλατα τους δρόμους για να πολλαπλασιάζεται ο χώρος του λαϊκισμού και της ελαφρότητας με ρυθμούς τρομακτικούς.
Το λάδι — ή μάλλον για βενζίνη μιλάμε — το ρίχνουμε εμείς περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον. Δεν γίνεται ο πλανήτης να φοβάται έναν Τρίτο Παγκόσμιο, εμείς γεωγραφικά να βρισκόμαστε πρώτο τραπέζι πίστα και οι ειδήσεις — δεν λέω για την άποψη αλλά οι ειδήσεις — να είναι εάν η Ειρήνη θα μείνει στο ΑΚΕΛ ή θα πάει στον άλλον.
Ο οποίος άλλος — κι αυτό μοναδικό — κρίθηκε με απόλυτη, απόλυτη όμως, τεκμηρίωση ανίκανος για το πόστο που κατείχε (με ψήφους οκτώ έναντι καμίας) από το Συνταγματικό Δικαστήριο της χώρας και κατεβαίνει υποψήφιος. Και για να μην παρεξηγηθώ, δικαίωμά του, έτσι; Εδώ ο πατέρας του τον παρομοιάζει, λέει, με τον Σωκράτη και τον Χριστό… Αλλά δεν μπορεί τα Μέσα να υιοθετούν τα πλείστα, τα περί «πιασμένων» δικαστών (εδώ, των οκτώ), απαξιώνοντας τη Δικαιοσύνη και δοξάζοντας τον λαϊκισμό, αγνοώντας βέβαια τα όσα αποκάλυψε ο μέχρι πρότινος βοηθός του για δολοφονίες υπολήψεων κατά παραγγελία (του).
Δεν μπορεί να χαλά ο κόσμος και να κυριαρχεί, ως είδηση, ο Φειδίας, η Οδυσσέας, η Άντζι Αλεξούι και η Μαρικκού από τα Λεύκαρα. Αυτά που λέει — τα λογικά — να διερευνηθούν, σαφέστατα. Αλλά εάν από τα ανώνυμα accounts στο Twitter φτάσαμε να ηρωοποιούμε τις όποιες προβληματικές συμπεριφορές, το πρόβλημά μας είναι σαφώς μεγαλύτερο από όσο θέλουμε να πιστεύουμε.
Και τόσο που νομίζουμε ότι είναι, είναι ήδη τραγικό. Πόσω μάλλον…
